معرفی رشته ی جودو

 کلمه جودو را به عبادت (سبک ملایم) ترجمه کرده اند جودو یک هنر رزمی است که در آن حریفان بدون داشتن اسلحه با یکدیگر مبارزه می کنند و امروز هم به عنوان یک ورزش پرطرفدار در جهان شهرت پیدا کرده است.

قوانین این ورزش، ترکیبی از قوانین دیگر هنرهای رزمی است: هدف از این سبک، انداختن حریف به روی زمین با فشار آوردن به مفصل های بازو یا گردن و کنترل او می باشد.

تکنیک های موجود در این سبک بیشتر به رفع حملات رقیب منتهی می شود و مقابله مستقیم با دشمن کمتر مورد توجه قرار می گیرد. برای انجام فنون این ورزش، در ابتدا باید خونسرد و متکی به نفس بود. لباس هایی که برای این ورزش مورد استفاده قرار می گیرند، به جودوجی (Judoji) شهرت دارند و عبارتند از یک ژاکت گشاد و راحت و شلوارهای سفید و کلفت که ورزشکار در آنها احساس راحتی می کند.

کمربندهای سفید در ورزشکارانی که تازه کار هستند و کمربندهای سیاه در ورزشکاران با تجربه تر و حرفه ای تر استفاده می شوند، ورزشکارانی که هم در میانه راه قرار دارند از کمربندهایی با رنگ های مختلف استفاده می کنند. جودو در سال 1882 توسط دکتر جیگورو کانو (jigoro kano) پایه گذاری گردید. او این هنر رزمی را از شیوه های مبارزه jujitsu که در آنها تبحر کامل داشت الهام گرفته بود. در این زمان، در کشور ژاپن تغییرات بسیاری به واسطه نفوذ تاثیرات غربی رخ داده بود که به عنوان مثال می توان از سقوط امپراطوری شوگان و ظهور سلطنت (meiji) نام برد.

یکی از عواقب یک چنین تغییری، از بین نرفتن سبک مبارزه ای گروهی به نام سامورایی ها یا همان بوجی ها بود. به واسطه چنین تحولی، استیل های jujitsu نیز یک به یک جای خود را به سبک های دیگری دادند. در چنین حالتی، کانو و دیگران تلاش کردند تا چهره فیزیکی هنرهای رزمی را به حالتی با روحیه و هیجان بیشتر تغییر دهند.

کانو، آموزش جودو را به راهی برای دستیابی به شخصیتی بهتر و انسانی تر و روحیه ای قویتر و شادابتر تبدیل نمود. او جودو را راهنمایی برای رسیدن به یک زندگی متعالی از همه جهات و به دست آوردن یک هارمونی مناسب برای نیل به اهداف بزرگ می دانست. این شمار همیشگی جودو است: بیشترین تأثیر با کمترین تلاش برای رفاه و آرامش متقابل برای همه مردم دنیا.

مقاله ی کامل در ادامه ی مطلب

ادامه نوشته

قوی هم چون ببر (سبک پنجه ببر)

درباره سبک فوجائو کونگ فو (پنجه ببر)

---

يک ضرب‌المثل چيني ميگويد: (يک کوه جاي دو ببر نيست) در فرهنگ چيني ببرها آنقدر خشمگين و خشن هستند که  در يک کوه فقط يک ببر ميتواند زندگي کند و از آنجايي که در چين شير وجود ندارد ببر پادشاه حيوانات است. به اين دليل راهبان شائولين وقتي حرکات و فعاليت‌هاي ببرها را نگاه ميکردند تحت تاثير، قدرت، شجاعت و استقامت ببر متوجه شدند که اين حيوان ارزش بالـايي در کونگ فو دارد.

حتي ميتوان گفت راهبان شائولين بيش از 50 درصد طريق جنگيدن را زا اين حيوان فرا گرفتند و همانطوري که امروز مشاهده ميکنيد در کليه فرمـ‌ها ووشو يا کونگ فو فنوني از ببر وجود دارد. ببر کاملـا متفاوت از چهار حيوان ديگر شائولين است تمرينات آن طوري طراحي شده که استخوان‌ها را تقويت ميکند او با سرعت و قدرت حمله ميکند. حمله ببر فشاري و ضربه‌اي است. نيروي ببر يک نيروي شديد، قوي و برگرفته از قدرت بيروني است که از درون سرچشمه گرفته از آنجايي که نيرو گرفتن در کونگ فو از ايستادن استوار و محکمـ ايجاد ميشود رزمي کار بايد داراي کمري خوب و قوي باشد که در سبک ببر به اين مسئله بسيار توجه شده و ببر نه تنها استخوان‌ها بلکه ستون فقرات، کمر و تاندون‌ها را تقويت ميکند. تکنيک‌ها در سبک ببر تحت تاثير پنجه زدن است که از خمـ شدن پنچ انگشت دست به داخل شکل ميگيرد. در سبک ببر پنجه زدن کوتاه و ضربه به همراه فشار، کشيدن و در نهايت پاره کردن بدن حريف است. و هدف پنجه ببر صورت و گردن ران‌ها، دست‌ها و سبنه حريف ميباشد. در واقع اين سبک براي يک مبارزه همه جانبه طراحي شده است. در روش ببر حرکات انفجاري ضربه زدن و دريدن و در نهايت هل دادن ميباشد در اين سبک از ضربات کف و مشت هم استفاده ميشود ولي به طور وسيع از لگد‌ها و حرکات پا استفاده ميگردد که بيشتر نشان دهنده حرکت دم ببر است. وقتي از پنجه ببر استفاده ميشود (فقط انگشتان دست مهمـ نيستند بلکه تمامـ دست داراي اهميت ميباشد و نظر به اينکه انگشتان در آخرين نقطه دست ميباشد چنانچه کل دست از کتف تا پائين تقويت نشده باشد امکان ضربه زدن پنجه قوي و کارا وجود ندارد. بنابراين در اين سبک شنا رفتن روي پنجه ها، حرکات با کيسه شني، حرکات مخصوص سنگ، ضربه زدن به ماسه، بلند کردن کوزه پراز شن و کلـا حرکاتي که مربوط به ساخت کل بدن خصوصا دست‌ها ميباشد اهميت بسزايي دارد. ضمنا در اين سبک به حرکات تنفسي بسيار اهميت داده ميشود. به دليل موارد فوق ببر جزء پنج سبک اصلي و سمبل قدرت در کونگ فو شائولين ميباشد.

اين سبک از سال 1388 بعد از تمرينات طاقت فرساي استاد عليرضا صفوي در مدارس ووشو (کونگ فو) و معبد شائولين چين در ايران اسلامي پايه گزاري گرديده و هم اکنون در بيش از نه استان کشور در حال فعاليت ميباشد.

---

فوجائو کونگ فو (پنجه ببر شائولین) جمهوری اسلامی ایران (http://www.tigerclawkongfo.com)

پارکور ورزش پرواز + کلیپ

یادم است که روزی استادمان به ما گفت که : «آخرین تکنیک هنر های رزمی فرار است!» ورزش پارکور نیز گرچه یک هنر رزمی نیست اما آخرین تکنیک هنر های رزمی را به خوبی به ما میآموزد!

پارکور یک ورزش پر هیجان ، زیبا و در عین حال بسیار خطرناک است! چرا که یک حرکت اشتباه ممکن است تمام عمر ، شما را خانه نشین کند و شما را روی صندلی چرخ دار بنشاند! (در مستندی دیدم که این اتفاق برای کسی در همین ایران افتاده بود.)

میگویند پارکور اولین بار در فرانسه توسط دیوید بیل و دوستانش که ساکن یکی از محلات حاشیه ی پاریس بوده اند ، ابداع شده است  بعد از اين ماجرا فرد ديگري به نام «سباستين فوکور» که فردي سياهپوست بوده و گروهي به اسم «ياماکازي» -که يک فيلم هم به همين نام ساخته اند - اين ورزش را تکامل بخشيدند و تکميل کردند. (فيلم گروه «ياماکازي» از تلويزيون خودمان هم پخش شده است. )

حسن پارکور اين است که قاعده و قانون خاصي ندارد و مثل ورزش هاي کلاسيک تابع قانون خاصي نيست که حرکتي در آن خطا به حساب بيايد و بنابراين مي توان در پارکور هر خلاقيتي بروز داد.

برای آموختن این رشته شما باید 2 ویژگی را داشته باشید ؛ اول آمادگی بدنی مناسب (اندام ورزیده و انعطاف خوب) و دوم دل شیر! چرا که پریدن از روی دیوار و موانع و حتی پریدن از ساختمانی به ساختمان دیگر ، کار هر کسی نیست!

 البته بخش اصلي اين ورزش بخش ذهني آن است. يعني اين که تو بايد توانايي اين را داشته باشي که سريع تصميم بگيري و آمادگي هرگونه اتفاقي را داشته باشي و بتواني در کوتاهترين زمان ممکن بهترين تصميم را بگيري. نبايد از چيزي بترسي، تو مي داني اينجا برايت هيچ اتفاقي نمي افتد ولي مي ترسي آن را انجام بدهي. اين ترس را بايد از بين ببري. ذهنت بايد آماده باشد. ذهنت بايد آزاد باشد. در حال حاضر اين ورزش در ارتش آمريکا به سربازان آموزش داده مي شود و پليس فرانسه هم براي مقابله با مجرمين آن را به کارکنانش ياد داده است. 

چون پاکور اولین بار توسط یک فرانسوی باب شده است ، طبعا فرانسوی ها حرف اول را در این رشته میزنند اما بعد از فرانسه ، این انگلیسی ها هستند که مدعی برتری در این رشته اند ، این رشته ترکیب بسیار خوبی است از حرکات آکروباتیک ژیمناستیک و حرکات آکروبات رزمی که نحوه ی به کار بستن حرکات آکروباتیک در عمل را به خوبی به ما می آموزد ، شما با آموختن این رشته حرکات زیبایی را فرا خواهید گرفت که به وسیله ی آن علاوه بر برانگیختن حس تعجب و تحسین دیگران ، میتوانید براحتی هر مانعی را پشت سر بگذارید بی آن که بخواهید وقت خود را صرف دور زدن و یا بالا رفتن از موانع بکنید! موانعی چون دیوار ها ، وسایل نقلیه ، نرده ها و...

برای آموختن پارکور یک مربی کاربلد و متخصص و یک باشگاه مجهز از ضروریات است ، از اوجب واجبات!

مبادا خود سرانه هوس یادگیری این رشته را بکنید که یک اشتباه میتواند یک عمر پشیمانی را برایتان به همراه بیاورد! خودآموزی در این رشته معنی ندارد!

در این پست بنده کلیپی را آماده کرده ام که به خوبی حرکات زیبای پارکور را در عمل به نمایش میگذارد.

پیشنهاد میکنم که این کلیپ را از دست ندهید.

برای دانلود کلیپ به ادامه ی مطلب رجوع نمایید.

ادامه نوشته

درجه بندی هنرجویان چاچوان ووشو (دان ها)

درجه بندی ابتدایی ووشو (تا کمربند مشکی) همانند سایر رشته ها و با استفاده از کمربند های رنگی میباشد.  (برخی از این کمربند ها در رشته های مختلف متفاوتند اما به طور کلی همان گونه است که ذکر خواهد شد.)

هنر جوی تازه کار که جدیدا به جمع ووشو پیوسته است ، کمربند سفید می بندد و پس از آن به ترتیب کمربند زرد ، نارنجی ، سبز ، آبی ، بنفش ، قهوه ای ، قرمز و نهایتا مشکی.  اما شیوه ی درجه بندی دان ها در ووشو با سایر رشته ها یک تفاوت اصلی دارد و آن این است که در ووشو برای درجه بندی دان ها از عکس حیوانات استفاده میشود در حالی که در سایر رشته ها (البته اغلب آن ها و نه همه ی آن ها) از قرار دان خط زرد روی کمربند مشکی استفاده میشود. در رشته هایی به غیر از ووشو برای دان 1 یک خط زرد روی کمربند قرار میگیرد، دان 2 دو خط زرد ، دان 3 سه خط و همین طور الی آخر... (همانند تصویر زیر)

نمونه ای از دان های رشته های غیر از ووشو

در این نوع رده بندی هر خط زرد معادل یک دان است.

برای مثال این شخص دارای دان 7 است.

اما در ووشو از عکس حیوانات استفاده میشود که این حیوانات در  سبک چاچوان  ؛ عقاب ، ببر و نهایتا اژدها در نظر گرفته شده است.

حیوانات مورد استفاده در درجه بندی دان ها در سبک چاچوان ووشو

سبک چاچوان دارای 9 دان است به طوری که استاد دارای دان 9 ، استاد مسلم ووشو محسوب می گردد.

ذیلا درجه بندی دان ها در این سبک (از دان 1 تا 9) خدمت شما مشتاقان هنرهای رزمی ارائه میگردد.

برای مشاهده ی درجه بندی دان ها به ادامه ی مطلب مراجعه فرمایید.

ادامه نوشته

قوی ترین رشته ی رزمی جهان شائولین کونگ فو

شائولین کونگ فو

---

به جرات تمام میتوان گفت که سبک شائوین کونگ فو که به عنوان زیر مجموعه ای از رشته ی رزمی ووشو (مجموعه ورزش های رزمی چینی و در اصلاح عامیانه کونگ فو) محسوب میگردد قدرتمند ترین سبک و رشته ی رزمی جهان است که هیچ رشته ی دیگری تاب مقاومت در برابر اساتید افسانه ای این رشته را ندارند!

این رشته از 72 مهارت مختلف تشکیل یافته که با نام هایی چون دست آهنین- گردن اهنین و... نام گذاری شده اند.

قهرمانان این رشته راهبانی هستند که در معبد شائولین چین به تمرین میپردازند.

کسانی که در یک یا چند مهارت از این مهارت های 72 گانه مهارت پیدا کنند به قدرتی مافوق یک انسان دست می یابند!

برای مثال اساتیدی از این سبک به عرصه ی ظهور رسیده اند که میتوانند با استفاده از دست های خود ریگ ها را به شن تبدیل کنند – با ضربات دست قطعات بزرگ سنگ را خرد کنند و ...

برخی از این اساتید قادرند خود را به صورت دار زدن قرار دهند اما خفه نشوند ! یا در برابر ضربات تنه ی یک درخت بزرگ که به سینه ی آن ها وارد میشود مقاومت کنند!

تاریخچه معبد شائولین (shaolin si zhi ) در بر دارنده نام بسیاری از راهبان مبارز می باشد که همگی به مراتب بالایی از تسلطی رازگونه که شامل توانائیهای بالای انسانی می باشد، نائل گردیدند ؛ مراتبی که حاصل تلاشی خستگی ناپذیر در تمرینات و رعایت روشهای صحیح تمرین می باشد ، بعنوان مثال راهب hong wen  که در قرن 13  می زیسته در وضعیت نشست مابو یک قطعه سنگ به وزن 50 kg  روی سر خود قرار داد و روی هر زانوی خود یکنفر ایستاند و در این وضعیت تا زمانی که یک شمع بخور بزرگ به ارتفاع قد یکنفر تا نیمه سوخت قرار گرفت.

شاگرد وی jue yuan  توانست در مقابل تعداد زیادی نیزه که به سمت وی پرتاب می شد تغییر مکان دهد ، با مشت قطعه سنگها را خورد کند ، با انگشت خود دیوار را سوراخ کند ، ریگهای روی زمین را با کف دست خود به پودر تبدیل کند و در به کار گیری تمامی اسلحه های شائولین مهارت کافی بدست آورد.

راهب zhi yin  که در قرن 15 زندگی میکرده در سن 16  سالگی وارد معبد شد ولی از آنچنان توانایی بهره داشت که می توانست به راحتی سنگی به وزن 500kg را با فشار پا به حرکت در اورد ، تنه درخت را با ضربه پا بشکند و با پاشنه آنان را پرتاب کند و تعدادی مهاجم را همزمان با یک ضربه پا از پای در آورد.

راهب shu ran که در قرن 17   می زیسته در هنر " جسم نورانی " ching gong کاملا استاد بود از چاله ای به درون چاله ای دیگر می پرید ، می توانست بالای دیوارهای بلند و پایه های عمودی بپرد و بهمین خاطر وی را استاد مسلم کونگ فو نام نهاده بودند . راهب هم عصر وی shu ching  در هنر "انگشتان  الماس " کاملا استاد بود و می توانست با انگشتان خود قطعه چوب را سوراخ کرده و با ایجاد شکاف ، آن را به حصیری در هم تبدیل کند و با ضربه آرنج قطعه سنگ را به شن ریزه ها تبدیل کند.

قرن 19  نیز شاهد استادان واقعی زیادی بود ؛ راهب ji hiu صاحب موفقیت برجسته ای در تمرین سبک سخت ying gong  بود وی قطعه سنگهای بزرگ را با ضربه آرنج به پودرهای الماس تبدیل میکرد و تیرهای ضخیم چوبی را با ضربه ساعد دست می شکست و همچنینی در هنر "ناقوس طلایی" دارای مهارت کامل بود ؛ ضربه چکش بزرگ آهنینی هیچ آسیبی بوی نمی رساند.

راهب heu fa  از تیرهای که به سمت وی از کمان پرتاب میشد براحتی میگریخت و در مقابل نیزه های که وی را نشانه گرفته و پرتاب می شدند تغییر مکان می داد و استاد روش " پائئ به وزن 1000 جینز " بود و سنگهای بزرگ را با ضربه پا متلاشی می کرد.

راهب zhen yue  بر دیوارهای عمودی با ارتفاع سه متر می دوید و در هنر " قدمهای نورانی " مهارت داشت ، شاگرد وی ru bi  به موفقیت های بزرگی در هنر ying gong نائل شده بود و بعلاوه هنر lohan gong  را نیز تحصیل کرد و می توانست در مقابل دشمنان مسلح در ظلمات تاریکی مبارزه کند.

در این رشته فرم های متعدد بسیاری نیز وجود دارد در عین زیبایی کاربرد مبارزه هم دارند در این رشته تمام انواع سلاح ها وجود دارد ، حتی سلاح هایی عجبیب که تا بحال حتی آن ها را ندیده ایم!

کامل ترین و قویترین سبک رزمی جهان تنها میتواند کونگ فوی شائولین چین باشد که برای دیگر رشته ها حرفی برای گفتن باقی نمیگذارد.

برای آشنایی با این رشته دیدن مستند معبد شائولین توصیه میشود.

هنر ترور به سبک قدیمی!

رشته ی رزمی نینجوتسو

---

نینجوتسو از مهیج ترین رشته های رزمی میباشد که منشا آن به کشور ژاپن برمیگردد.

امروزه نینجا به معنای واقعی کمتر پیدا میشود و به نظر بنده حتی اساتید برجسته ی این رشته را نیز نمیتوان یک نینجا نامید!

نینجا های واقعی در زمان های دوری در ژاپن میزیستند اسم مردان تاریکی برای آن ها شاید چندان هم غلو نباشد!

نبنجا های واقعی دارای قدرت بسیار بالایی در استتار ، انجام حرکات آکروباتیک ، استفاده ار سلاح های نینجا و تهیه انواع مختلف سم داشته اند!

آن ها در باشگاه هایی با دیوار هایی به رنگ سیاه تمرین میکرده اند با لباس هایی به همین رنگ!

آن ها در زمینه ی تهیه سموم مختلف از گیاهان مهارت خاصی داشته اند آن سلاح های پرتابی خود مانند فوکیا و شوریکن را به این سموم آغشته و به سمت دشمن پرتاب میکرده اند!

هنر نینجا یعنی هنر حمله ی ناگهانی و به طور کلی تر قتل به شیوه ای بی رحمانه از فاصله ی دور!

 نینجا ها را میتوان قاتلان تاریکی نیز نامید!

لباس تمرین نینجا ها به رنگ سیاه است هم چنین آن ها در حین تمرین صورت خود را نیز پوشش میدهند تا ناشناخته باشند لباس تمرین آن ها دارای جیب های مخفی مختلفی است که بتوانند سلاح های مختلف خود را در آن ها قرار داده و با خود حمل کنند!

 آن ها هم چنین از مهارت بالایی در زمینه ی فرار برخوردار بودند آن ها موانع سر راه خود را با حرکات خیره کننده ی آکروباتیک پشت سر میگذاشتند و میگذارند!

امروزه در این رشته باز کردن قفل ها و رمز ها نیز به عنوان یک مهارت آموزش داده میشود!!!

سلاح هایی که نینجا ها به کار میبیرند عبارتند از :

شمشیر بلند سامورایی (کاتانا) و کوتاه (واکی زاشی) ، نانچیکو ، سانچیکو ، شوریکن ، چوب یا بامبو ، تونفا ، فوکیا، زنجیر و...

برای آشنایی بیشتر با حرکات و تکنیک های این رشته دیدن فیلم نینجا خالی از لطف نخواهد بود! البته ناگفته نماند که این فیلم بسیار خشن ساخته شده و دیدن آن به افراد زیر 18 سال و نیز افراد دارای بیماری های قلبی توصیه نمیشود.

موی تای (بوکس تایلندی) هنری خشن و قوی!

موی تای

---

از خشن ترین ورزش های رزمی بشمار میرود. منشا آن نیز متعلق به کشور تایلند است.در این رشته رزمی علاوه بر ضربات پا و دست از ضربات آرنج و زانو نیز استفاده میشود. و موی تای کاری قوی تر شناخته میشود که دارای آرنج و زانو های سخت تر و محکم تری باشد. ضربات آرنج و زانو ی این ورزش بر خشونت آن افزوده است زیرا این ضربات به طرز فجیعی بر نقاطی مانند سر و گردن وارد میآیند.

موی تای در سال 1650 میلادی و در زمانی که پادشاه  Naresuen، حاکم کشور Siam توسط افراد کشور Burmese    اسیر شد و برای آزادی خود پیشنهادی داد تا با دوازده نفر از قهرمانان رزمی کار این کشور مبارزه کند و آنها را شکست دهد متولد گردید.
او با موفقیت، همه این دوازده تن را شکست داد و تبدیل به یک قهرمان ملی گردید و از آن پس مردم کشور Thais با افتخار از این قهرمان رزمی کار خود یاد می کردند. این هنر رزمی حتی در زمان صلح هم مورد تمرین و آموزش سربازان قرار می گرفت و سربازان، بدون اسلحه با یکدیگر می جنگیدند و این گونه خود را آماده نگاه می داشتند.
در آن زمان ، قوانین خاصی برای مبارزه وجود نداشت؛ رزمی کاران وزن کشی نمی شدند و راندی در کار نبود. بوکسورها پابرهنه مبارزه می کردند و مشت ها و بازوان خود را با طناب پوشانده و به طرز بسیار وحشیانه ای به یکدیگر حمله می کردند. متدهای آموزشی بسیار گسترده و مختلف بود.
می توان گفت که ریشه تای بوکسینگ را می توان در فرامین بودا هم پیدا کرد. آئین Ram Muag یک آئین سنتی و روحی است که در آن اصول انجام نذر و قربانی برای خدایان، احترام به والدین و آموزگاران، دوست داشتن دیگران، شاه و وطن اجرا می شود. در این آئین و همچنین در هنگام مبارزات موسیقی نواخته می شود که البته اخیراً فنون بوکس غربی نیز به تکنیک های موی تای راه پیدا کرده و متدهای آموزشی و تاکتیک های موی تای تحت تأثیر فنون غربی قرار گرفته اند.
در پنجاه سال اخیر، موی تای شهرت بیشتری پیدا کرده و دستکش های مخصوص، وزن کشی و راندهای سه دقیقه ای در این مسابقات لحاظ می شود. به خاطر طبیعت خشن تر و تکنیک های زیباتر موی تای، مبارزان این هنر رزمی از احترام بیشتری در بین طرفداران رشته های رزمی برخوردار هستند.

مسابقات موی تای بصورت آزاد برگزار میشود و شرکت کنندگان بجز لثه بند دستکش و محافظ بیضه چیز دیگری نمیپوشند این مسابقات در 5 راند 3 دقیقه ای برگزار میشوند که بین هر راند 2 دقیقه وقت استراحت در نظر گرفته میشود

 به منظور آشنایی با این ورزش و ضربات و چگونگی کاربرد آن توصیه میشود فیلم های زیر را مشاهده کنید :
مشت خاردار ، محافظ فیل ها ، مبارز تایلندی 2 ، مبارز تایلندی 3 ، مبارزان آتشین

سبک چاچوان ووشو

چاچوان

---

یک هنر رزمی چینی است  از سبک های کونگ فوی شمال چین معروف به چانگ چوان و از منابع مهم ورزش مدرن ووشو به شمار میرود.

از ویژگی های چاچوان کونگ فو ؛ رقص پای سریع، تغییر جهت های ناگهانی ، و درنگ های کوتاه در یک وضعیت ثابت برای فریفتن و غافل گیر کردن حریف و هم چنین پرش ها و جهش های ناگهانی است. در این سبک از فنون مستقیم به همراه حرکت های مدور و هم چنین ضربان لگد ، ضربات جارویی و فنون پرتابی استفاده میشود.

چاچوان ارتباط نزدیکی با قوم هوئی یا مسلمانان چین دارد و به نوعی هنر رزمی مسلمانان چین به شمار میرود.

بنیانگذار این سبک یک مسلمان اهل استان ژین جیانگ در سده ی شانزدهم میلادی به نام  «چا شانگ میر»  (چامیر یا جمیل) است. بر اساس روایت های اساطیری وی در جریان لشکرکشی یکی از پادشاهان دودمان مینگ به سواحل شرق چین برای سرکوب دزدان دریایی ژاپنی مریض شد و ناچار در میان مردم محلی روستای گوان ژیان در استان شاندونگ باقی ماند. وی پس از بهبود برای تشکر هنر های رزمی را به افراد محلی آموخت. پس از مرگ او هنر رزمی وی چاچوان (مشت چا) نام گرفت و جانشینش «شالیانگ» این سبک را در میان مسلمانان چین رواج داد. پس از او «ژانگ جیوی» (1932-1848) و شاگردش «چانگ ژن فانگ» (1898-1979)استاد بیشتر اساتید معاصر چاجوان از جمله «ژانگ ون چوان» از بنیانگذاران ووشو و نائب رئیس اتحادیه ووشو چین - از مهمترین استادان این سبک – به شمار میروند.

چاچوان فرم ها (کاتاها) ی متعددی دارد که فرم های تان تویی و چاچوان از مهم ترین آن ها هستند. از آن جا که تکنیک های سیستم چانگ چوان و بخصوص چاچوان برای تازه کاران بسیار دشوار است، یادگیری فرم تان تویی که بنا بر روایتی توسط «چامیر» ابداع شده برای یادگیری اصول این سبک  مفید است. به همین جهت برخی سبک های دیگر شائولین چوان نیز از آن استفاده میکنند.

تان تویی به معنای «پاهای جهنده» همان طور که از نام آن پیداست بیشتر توسط ضربات پا انجام میشود ، هرچند که ضربات مشت ، فنون قفل مفصل و پرتابی نیز در آن وجود دارد.
این فرم از 10 خط جدا تشکیل میشود که هم میتوان هریک را به صورت جداگانه تمرین کرد و یا تمام فرم را به صورت یک جا اجرا کرد.

ووشو مادر همه ورزش های رزمی جهان

ووشو مادر همه ورزش های رزمی جهان

---

ووشو مادر همه ی ورزشهاي رزمي جهان است در واقع ووشو يا همان كونگ فو يا بوكس چيني يك ورزش نيست بلكه هنري است در بر دارنده بيش از 15 ورزش يك ووشو كار بايد مانند يك بوكسور دستهايش قوي باشد ، مثل يك جودو كار يا كشتي گير فنون درگيري را بلد باشد ، پاهايش ورزيده بوده و از فنون كامل پا ، بهره كامل داشته باشد و مثل يك ژيمناست از حركات آكروبات قوي برخوردار باشد.

ضربات دست ، پا ، درگيري ها و فنون دفاع شخصي ، حركات آكروبات ، چين نا ها يا همان فنون قفل مفاصل ، سرعت ، قدرت ، پرشهاي طولي و عرضي ،فرمهاي قوي ؛ سريع و زيبا و مبارزات قدرتمند در قالب ساندا كه مبارزه آزاد مي باشد و سانشو كه مبارزه مسابقاتي است تن ووشوكار را به بهنرين نحو سيقل مي دهد.

اما موضوع در همين جا پايان نمي گيرد بلكه تازه شروع كار است . در اين مرحله است كه او  به جرگه تمرينات رواني مي پيوندد ، او بايد روحش را نيز قدرتمند كرده و از نيروهاي نهفته اش بهره گيرد . مي گويند «تاي چي» آخر ووشو است ، ولي اينطور نيست ، براي هنر رزمي ، مخصوصا ووشو نهايتي نيست چون مبنايش الهام از طبيعت است و به قدمت طبيعت ادامه دارد . يك ووشو كار ماهر علاوه بر رزمیكار بودن بايد پزشك ماهري نيز براي خودش باشد . البته تمرينات اصولي ووشو جان را صفا داده و از امراضي كه اكثرا ريشه در روح انسان دارند جلوگيري ميكند . به نظر بنده امروزه بايد دنبال روشي به نام ورزش درماني باشيم كه در واقع ورزش دواي اكثر دردهاست و ورزش و هنر رزمي ووشو در اين مسئله پيشگام است .

 ميگويند ووشو در اصل از قسمت ترك نشين چين ريشه گرفته است و مبين اين مسئله كلمه ووشو است كه «وو» به معني هنر رزمي كه درتركي « وُرشماق _وُر» كه همان رزم است ريشه دارد.

قدمت ووشو در كشور چين به زمانهاي بسيار دور كه اولين صورت هاي اجتماعات بشري در جوامع اوليه بوجود آمدند ، باز مي گردد . در آن زمان به منظور حفظ سلامتي ، درمان بيماري ها ، افزايش بنيه جسماني و طول عمر و تعليم مهارتهاي نظامي به افراد آن جوامع ، حركاتي ابداع گرديد كه بسط و گسترش آن در طول ادوار مختلف ، به ورزش زيبا و جذاب ووشوي امروزي بدل شده است .

درطي قرون 14 تا 16 ميلادي چهره هاي برجسته ورزشهاي رزمي بتدريج در معبد شائولين گرد هم آمدند و سبك هاي اصلي ووشو را به تقليد از حركات حيواناني همچون پلنگ ، درنا ، مار ، ببر و اژدها بوجود آوردند . ليكن امپراتور وقت كه بتدريج از فعاليت هاي ساكنان اين معبد دچار ترس و نگراني شده و معبد را تهديدي عليه حكومت خود مي ديد ، فرمان انهدام و به آتش كشيدن معبد شائولين را صادر كرد . در لشكركشي امپراتور براي انهدام معبد ، فقط تعداد اندكي از افراد آن توانستند جان سالم از مهلكه بدر ببرند . اين واقعه تلخ تاريخي از سوي ديگر موجب انتشار و اشاعه ورزشهاي رزمي معبد شائولين كه تا آن زمان محفوظ و مخفي مانده بود به ساير نقاط كشور چين گرديد ، هر چند امپراتوران برخي از سلسله هاي حاكم بر كشور پهناور چين تمرينات ورزشهاي رزمي را خطري براي حکومت خود قلمداد نموده و انجام آنرا ممنوع اعلام كرده بودند ليكن امپراتوراني هم بودند كه خود شيفته اين تمرينات بوده و موجبات ترويج آنرا فراهم كرده اند . در دوران سلسله هاي شانگ (Shang) و ژو (Zhau) حرکاتي از ووشو بوجود آمدند كه براي آموزش سربازان استفاده مي شد و همه ساله در پائيز و بهار مسابقات كشتي خاصي به نام جيائو براي انتخاب سربازان نمونه و اعطاي عناوين افتخاري برگزار مي شد . با ايجاد کاربرد نظامي براي ووشو ، رفته رفته حركات رزم با شمشمير ، نيزه و چوب نیز به وجود آمدند . ظهور گروههاي نمايش خياباني بنام لوكي ( Luqi ) كه از طريق نمايش حرکات رزمي امرار معاش مي كردند ، خود باعث گسترش هرچه بيشتر ووشو گرديد. دوران سلطنت سلسله هاي كينگ (Qing) و مينگ (Ming) را مي توان عصر شكوفايي ووشو به شمارآورد.

از پيشكسوتان و سكانداران اين ورزش در ايران مي توان به اساتيد حسين داودي پناه (داداشي) - محمد پورغلامي - قدرت الله داودي پناه - علي جهانگيري - مراد يوسفي - توحيد اسديان - سهراب زاده - علي دانش – ناصر ابوالقاسمي- رضا رضايي افشار - مهرداد شيرازي - همايون خرم - ناصر حق شناس - علي اكبر كوهزادي - حجت حاتم - حسين حضرتي - كامران پيرنيا – صمد وليزاده و ساير عزيزاني كه شايد فراموش شدند نام برد ووشو داراي سبكهاي بيشماري است كه شايد هيچكس نتواند اسم همه سبكها را با خصوصياتشان براي ما باز گو كند.