هنرهای رزمی

سلام به همگی

 امروز موضوع بحث به نظرم موضوع مهمی است. همان طور که ممکن است از عنوان پست هم حدس زده باشید ، موضوع بحث اساتید محترم هستند. جایگاه اساتید جایگاه والایی است و در این هیچ شکی نیست. در نیت پاک اساتید که آموزش صحیح و درست به بهترین شیوه ی ممکن است نیز همین طور. اما با همه ی این تفاسیر بگذارید پرسشی من باب این عزیزان مطرح کنیم ، این که ایشان چگونه به این درجه نائل آمده اند؟! بله بیایید بپرسیم که چگونه میتوان یک استاد هنرهای رزمی شد؟ یا اگر که خواسته باشیم دقیق تر بپرسیم چه قابلیت هایی نیاز داریم تا به عنوان بک استاد هنرهای رزمی شناخته شویم؟ آیا صرف داشتن مهارت رزمی بالا و تسلط بر فنون رزمی برای رسیدن به درجه ی استادی کفایت میکند؟ و یا این که نه ، قابلیت های بیشتری برای تصاحب این جایگاه لازم است. اگر از من بپرسید میگویم که قابلیت های بیشتری نیاز است! درست است که مهارت رزمی بالا و تسلط کافی و وافی بر فنون میتواند برای یک استاد هنر های رزمی یک مزیت مهم جلوه کند ، اما موضوع مهم تر که اغلب به فراموشی سپرده میشود نحوه ی تمرین دادن و نوع تمریناتی است که استاد انتخاب میکند. تمرین دادن نه فقط صرف کیسه زدن و کار کردن با میت – البته که این ها هم مطمئنا جزو تمرین اند! – بلکه تمرین به معنای تمرینات گرم کردن ، کششی ، قدرتی ، استقامتی و امثالهم. شاید شما هم شنیده باشید که : این حرکت را متخصصان رد کرده اند ، این تمرین نادرست است و در دراز مدت مشکلاتی ایجاد میکند و چیزهایی از این قبیل. اما آیا شده است که بعد از شنیدن این قبیل سخنان از خود پرسیده باشید که تمریناتی که ما در باشگاه انجام میدهیم چه طور؟ آیا همگی درست و اصولی و علمی اند یا نه؟! گرچه برخی حساسیت در این گونه موارد را نشان از بدبینی و وسواس شما میدانند. اما بد نیست بدانید که یک حرکت اشتباه اگر به طور مداوم تکرار شود در دراز مدت ممکن است برایتان مشکل ساز شود. مشکل اینجاست که اساتید ما گرچه در جنبه ی مهارت رزمی اگر که خوب نباشند حداقل قابل قبول اند ، اما در زمینه ی سواد علمی و به روز بودن و همگام بودن با علم روز کمی تا قسمتی ، کلا تعطیل اند!!! خوب برای دلجویی از اساتید محترم هم که شده بگذارید اضافه کنم که این فقط اساتید رزمی نیستند که گزینه ی آپدیت خود را در حالت خاموش گذاشته اند! بلکه این موضوع طیف بسیار بیشتری از حرفه ها را در برمیگیرد ؛ از فروشندگان لوازم الکترونیکی مختلف بگیرید تا برسید به پزشکان و اساتید دانشگاه و مدارس. و این مطمئنا اصلا خوب نیست!

ام المصائب اینجاست که اساتید ما هر آنچه که از استادانشان آموخته اند را به هنرجویان خود میآموزند و اصلا به خود این زحمت را نمیدهند که یک پرس و جوی ساده هم که شده انجام بدهند ببینند که آیا این تمریناتی که بنده تمرینات کششی میگویم ، قدرتی میگویم یا فلان میگویم و به هنرجویان خود نیز میآموزم ، آیا اصولی است؟ آیا علمی است؟ و یا این که اصلا در دراز مدت مشکلی ایجاد میکند یا نه؟

به نظرم دوستان گرامی ای که در دادن احکام مربی گری نقشی دارند میبایست کمی بیشتر دقت به خرج دهند و صرف دان فلان بودن و فلان سال سابقه ی فعالیت در هنرهای رزمی داشتن را ملاکی نگیرند در دادن احکام مربی گری ، بلکه شرکت در برخی کلاس های آموزشی که در آن اصول تمرین دادن صحیح ، ارتباط صحیح با هنر جویان و چیزهایی از این قبیل را آموزش میدهند را نیز در دستور کار قرار دهند. به نظرم این نظام اعطای احکام باید کمی جدی تر گرفته شده و تغییراتی را نیز متحمل شود.

اصلا حال جامعه ی رزمی ما یک وضعی است که... ای بابا به شتر گفتند چرا گردنت کج است ، گفت: کجایم راست است!

یا حق.

به امید روزهای بهتر...